آیا تمام حقیقت گفته شد؟ بررسی کامل پروژه ی کتاب آبی

پروژه ی کتاب آبی جز اولین و قطعا مشهورترین تحقیقات دولت آمریکا درمورد مشاهدات عمومی از یوفوها و اجسام پرنده ی ناشناس بود. با سایت علوم اسپاینس همراه شوید.

دو احتمال وجود دارد: یا ما در عالم تنها هستیم یا نه، هر دو احتمال به یک اندازه وحشتناک هستند. (آرتور سی کلارک)

پروژه های پیشین

اولین تلاش ها در دولت آمریکا برای بررسی یوفو ها و اجسام پرنده ی ناشناس به سال 1947 و به درخواست فرمانده ی نیروی هوایی آمریکا برمیگردد. این پروژه که در آن زمان به پروژه ی “نشان” معروف شد تنها موردی بود که به طور کامل در رسانه ها منتشر شد و برای بسیاری تنها سند واقعی درمورد حقیقت یوفوهاست. در انتهای سال 1948 و پس از اتمام تحقیقات نیروی هوایی آمریکا تنها نام پروزه ی نشان با صراحت کامل اعلام شد که اجسام پرنده ی ناشناس مشاهده شده نه تنها کذب نیستند بلکه کاملا واقعی بوده و بوسیله ی آمریکا و شووری نیز ساخته نشده اند!.

نکته ی جالب درمورد پروژه ی نشان این است که پس از اتمام آن در سال 1948 و انتشار نتایج آن بلافاصله پروژه ی دیگری بنام “کینه” آغاز شد که این پروژه در بسیاری از جهات به طور کامل در خلاف گزارشات پروژه ی نشان بود با اینحال در همین تحقیقات نیز عنوان شد که هیچ توضیحی برای حداقل 20% از مشاهدات وجود ندارد.

یکی از نکاتی که باید به آن توجه داشت این موضوع است که اصولا دیدگاه دولت ها و سازمان بسیار رده ی بالای اطلاعاتی و نظامی در حکومت هایی مانند آمریکا و شوروی به موضوع یوفوها کاملا نامفهوم و مبهم است. این دولت ها در حالی به شکلی مخفیانه در دهه ی 50 و 60 میلادی تحقیقاتی گسترده و پرهزینه را در مورد ماهیت اجسام پرنده ی ناشناس آغاز کردند که از همان روز اول به طور کامل منکر حتی مشاهدات بودند با اینحال در این مطلب ما با توجه به مطالب و منابع آنچه که در دسترس عموم قرار گرفته است را منتشر میکنیم.

بر اساس گفته های افرادی مانند کاپیتان “ادوارد روپلت” در انتهای سال 1951 حساسیت یوفوها و مشاهدات آن برای بسیاری از فرماندهان مهم و رده بالای نیروی هوایی آمریکا به حدی رسیده بود که آنها پروژه ی کینه را کنسل کرده و تحقیقات جدیدی بنام پروژه ی کتاب آبی را آغاز کردند.

بر اساس منابع موجود یکی از اصلی ترین دلیل ابتدایی برای آغاز تحقیقات در این زمینه احساس خطر از طرف شوروی و البته این موضوع بود که در بسیاری از مشاهدات کاملا محرمانه این خود خلبانان بودند که گزارشی از مشاهده ی یوفوها را ارسال میکردند و در نهایت در سال 1951 کلنل “چالز کاپل” در گزارشی با عنوان اهمیت موضوع یوفو ها و نیاز به بررسی های بیشتر در این زمینه بودجه ای عظیم دریافت کرد و جالب اینجاست که در نکته ای که بعدها مشخص شد سازمان سیا از همان روز اول با تحقیق در این مورد مخالف بود.

آیا تمام حقیقت گفته شد؟ بررسی پروژه ی کتاب آبی

آیا تمام حقیقت گفته شد؟ بررسی پروژه ی کتاب آبی

آغاز پروژه و تئوریهایی که بعدها جهانی شد

چارلز کاپل اولین مدیر و فرمانده ی پروژه ی کتاب آبی بود و با توجه به دیدگاه های علمی خود از همان ابتدا این پروژه را با استفاده از افراد تحصیل کرده و دانشگاهی آغاز کرد که در این میان میتوان به افرادی مانند جان فون نیومن اشاره کرد و جالب است بدانید که کلمه ی “یوفو” که به معنای جسم پرنده ی ناشناس است برای اولین بار در همین پروژه و بوسیله ی کاپل بکار رفت.

در سال 2005 در یک دوره ی کلی از این پروژه مشخص شد که چارلز کاپل در زمان اجرای این پروژه به تیم خود گفته بود کار ما احتمالا آخرین تلاش دقیق و درست برای بررسی موضوع یوفوها خواهد بود و پس از این دیگر هیچ دولتی این اجازه را صادر نخواهد کرد که البته در نهایت همینگونه نیز شد.

چارلز کاپل در پروژه ی کتاب آبی تغییراتی خاص نسبت به تحقیقات قبلی بوجود آورد، در ابتدای کار او جمعی از ریاضی و فیزیک دانان را وارد تیم خود کرد و برای اولین بار به طور مستقیم با شاهدان که مردم عادی نیز شامل آنها میشدند گفتگو کرد و در ادامه ی همین تحقیقات او و تیمش موفق شدند مجموعه ای خاص از سوالات از شاهدان حوادث یوفو ها را ایجاد کنند تا بتوانند به سرعت به ارزش بررسی یا عدم بررسی گزارشات پی ببرند.

این مجموعه از سوالات در سال 1954 به طور کامل تکمیل شدند و به گزارش پروژه ی کتاب آبی مشهور شدند.

چارلز کاپلی در کنار این موضوعات با عبرت گرفتن از پروژه ی نشان تلاش کرد که تاجای ممکن از رها کردن آزاد نتیجه گیریها خودداری کند و هر موردی که مورد بررسی قرار گرفت را درنهایت پاسخ دهد. مایکل هال در این مورد میگوید: چارلز کاپل نه تنها کار را بسیار جدی گرفت بلکه از تمام اطرافیان خود نیز انتظار داشت که مانند او باشند و این موضوع باعث شد که افرادی که شاید خیلی جدی نبودند کاملا درگیر پروژه شوند و البته چندین نفر نیز اخراج شدند.

در گزارش کاپلی آمده است: من در همان روزهای ابتدایی سه نفر را اخراج کردم چراکه خود را بسیار منطقی میدانستند و این درحالی بود که در تیم ما چندین برنده ی جایزه ی نوبل نیز حضور داشتند!.

در ادامه ی تحقیقات به دستور چالز کاپلی هر پایگاه نیروی هوایی پرونده ای محرمانه بنام پروژه ی کتاب آبی تشکیل داد که افرادی خاص مسئول بودند در صورت وجود گزارشی خاص آنرا بررسی کرده و به مرکز تحلیل داده ها ارسال کنند. یکی دیگر از نکات جالب این پروژه که موجب شده دیگر شاهد تحقیقاتی اینچنینی نباشیم این مورد است که به افراد این تیم اجازه داده شده به درخواست خود حتی با بالاترین مقامات نظامی در مورد مشاهدات احتمالی یوفو ها صحبت کنند.

از افراد مهمی که در این پروژه شرکت داشتند میتوان به “آلن هاینک” اشاره کرد که بعدها به فضا رفت، بر اساس گفته های خودش در ابتدای همکاری در پروژه ی کتاب آبی او به شدت بدبین بود اما پس از مدتی بدبینی او در سمت دیگری جهت گرفت، جهتی که امروزه ی تئوری توطئه خوانده میشود و آن هم این است که شاید واقعا دولت ها نمیخواهند مردم حقیقت را بدانند.

بر اساس گفته های هاینک تعدادی از پرونده ی بررسی شده به حدی عجیب و متفاوت بودند که راهی به جز وارد کردن احتمال دخالت یوفو ها در آن وجود نداشت.

طرح رابرتسون

یکی از نکات بسیار مهمی که اصولا درمورد پروژه ی آبی ذکر نمیشود این مورد است که نیروی هوایی آمریکا در جنگی تمام عیار با شوروی قرار داشت و این موضوع که ممکن است که آنچه یوفو میخوانیم از طرف شوروی باشند همواره اصلی ترین تهدید ممکن برای سازمان سیا تلقی میشد.

در جولای 1952 گروهی از نظامیان نیروی هوایی آمریکا به طور ناگهانی شاهد تداخلات راداری و نظری عجیبی بودند که در نزدیکی یکی از فرودگاه های نیروی هوایی آمریکا و در ایالت آریزونا پیش آمد، یکی از شاهدان این حادثه جان مک کین بود. این مشاهده به شکل عجیبی و خصوصا به دلیل همزمان شدن با پروژه ی کتاب آبی مشهور و جهانی شد و در اثر همین حادثه سازمان سیا در اقدامی پیش دستانه طرحی بنام طرح رابرتسون را با مدیریت هاوارد رابرتسون که فیزیکدانی از دانشگاه کالیفرنیا بود با همکاری چندین ریاضی دان و البته آلن هاینک فعال کرد.

بر اساس منابع موجود پس از این اقدام از طرف سازمان سیاه پروژه ی کتاب آبی دچار ضعف های شدیدی شد و تنها مدتی بعد بود که چارلز کاپل از سمت خود استعفا داده و از این پروژه خارج شد.

درواقع هدف کلی از طرح رابرتسون مخفی کردن اطلاعاتی بود که تا پیش از آن حداقل در سطح نظامی به آزادی منتشر میشد و در دسامبر سال 1953 بود که در بیانیه ای رسمی برای هر فرد نظامی که درمورد مشاهدات خود از یوفو ها صحبت کند جریمه ای 10 هزار دلاری و دو سال زندان تعیین شد تا پروژه ی کتاب آبی علاوه بر ورود به سکوت خبری کامل به مرور از رسانه ها نیز فاصله بگیرد.

هاوارد رابرتسون

هاوارد رابرتسون

نقدها بر ادامه ی پروژه ی کتاب آبی

پس از ورود سازمان سیا و تیم جدید به پروژه ی کتاب آبی به مرور زمان تمام اعضای تیم قبلی از این پروژه کنار گذاشته شدند و گزارات و تحقیقات به طور کامل زیر پرده ای از مخفی کاری فرو رفت. یکی از اولین کسانی که به این سبک از کار و همچنین دخالت سازمان سیا در این پروژه اعتراض کرد چارلز کاپل بود که در گزارشی علاوه بر سرزنش این رفتار تمام گزاراشات منتشر شده از طرف این تیم را زیر سوال برد.

در کنار کاپل و البته بسیاری دیگر یکی از مقامات بلندپایه ی نیروی هوایی آمریکا “ناتان توینینگ” بود که بعدها عنوان کرد شاید در تمام نیروی هوایی آمریکا 100 نفر نیز به گزارشات ثبت شده از تیم طرح رابرتسون دسترسی نداشتند.

حقیقت این است که پس از دخالت تیم رابرتسون در پروژه ی کتاب آبی ارزش گزارشات به شدت کاهش پیدا کرد و پس از مدتی اعضای تیم از بیش از 10 نفر به 2 و نهایتا خود رابرتسون کاهش پیدا کرد و از این تاریخ به بعد اصولا افرادی مسئول پروژه ی کتاب آبی شدند که اهمیتی خاصی برای آن قائل نبودند و البته همگی از طرف سیا به این پست میرسیدند.

امروزه مشخص شده است که با توجه به درگیری آمریکا با شوروی سازمان سیا به شدت از انتشار اخبار مربوط به یوفو ها به شکل عمومی وحشت داشت و به طور کلی هدف از طرح رابرتسون همین موضوع بود.

آیا تمام حقیقت گفته شد؟ بررسی پروژه ی کتاب آبی

آیا تمام حقیقت گفته شد؟ بررسی پروژه ی کتاب آبی

آیا تمام حقیقت گفته شد؟ بررسی پروژه ی کتاب آبی

آیا تمام حقیقت گفته شد؟ بررسی پروژه ی کتاب آبی

اتمام پروژه ی کتاب آبی

به دلیل تمام حوادث پیش آمده در طول اجرای پروژه ی کتاب آبی به مرور کسی علاقه ای به حضور در این پروژه نشان نداد و همین موضوع باعث شد بازه ی ده ساله ی انتهایی بررسی های پروژه ی کتاب آبی بسیار ضعیف و نامنظم اجرا شود تا در نهایت این پروژه در سال 1970 به طور رسمی کنسل شود.

یکی از نکات بسیار جالب درمورد پروژه ی کتاب آبی این موضوع است که بسیاری از افراد کاملا بدبینی که در این پروژه حضور داشتند به مرور نظرات خود را تغییر دادند. مهندسینی مانند “دیوید والتر” که در ابتدا به شدت بدبین بود اما به مرور نظر خود را تغییر داد. از جالب ترین گفته ها و گزارشات مربوط به این پروژه که از طرف والتر عنوان شد این موضوع بود که او مدعی شد بسیاری از محققین و روزنامه نگاران به عمد و با دیدگاه قبلی اقدام به انتشار مطالبی مانند غیرقابل تایید بودن گزارشات و حتی تمسخر و توهین به شاهدان میکردند.

بر اساس گفته های دیوید والتر ایجا موجی از بدبینی و بی تفاوتی در سطح عمومی و دانشگاهی یکی از مهم ترین اهداف سازمان سیا در مورد یوفو ها بود.

درنهایت نتیجه ی نهایی پروژه ی کتاب آبی به شکل زیر منتشر شد:

  • هیچ‌کدام از اشیای ناشناس پرنده‌ای که تا آن زمان گزارش، بررسی و ارزیابی شدند، تهدیدی برای امنیت ملی (مشخصاً برای ایالات متحده) نبودند.
  • از میان مدارک بررسی شده با طبقه‌بندی ناشناس، هیچ‌کدام از لحاظ تکنولوژیکی و علمی، از دانش امروزی بشر فراتر نبودند.
  • در بین هیچ‌کدام از گزارش‌های بررسی شده شواهدی دال بر وجود وسیلهٔ نقلیهٔ فرازمینی موجود نبود.
  • آیا تمام حقیقت گفته شد؟ بررسی پروژه ی کتاب آبی

    آیا تمام حقیقت گفته شد؟ بررسی پروژه ی کتاب آبی

نقدها بر نتایج منتشر شده

مدتی پس از انتشار نتایج نهایی پروژه ی کتاب آبی که به طور کامل بوسیله ی تیم رابرتسون نوشته شده بود اعضای تیم قبلی با زیر سوال بردن نتایج، این حقیقت را مطرح کردند که تا پیش از کنار گذاشته شدن از این پروژه حداقل 15 درصد از گزارشات بررسی شده بوسیله ی آنها به طور کامل شواهدی از حضور یوفو و اجسامی ناشناس اما کاملا حقیقی را بیان میکرد.

در نهایت امروزه گفتگو در مورد یوفو ها موضوعی نیست که شما علاقه ای به ارائه ی عمومی آنرا داشته باشید چراکه معمولا مورد ایجاد تردید هایی درمورد فکر و سطح سواد شما خواهد شد و این نکته ی عجیب در حالی ایجاد شده است که افرادی به مانند فاینمن و حتی انیشتن حضور و ملاقات فرازمینی های متمدن را نه غیرممکن بلکه تنها احمقانه میخواندند! و در مسیر همین تفکر بود که فاینمن همواره معقتد بود وجود یوفو ها بود و درنهایت اینکه نتایج دقیق پروژه ی کتاب آبی چه بود همچنان نیز نامشخص است.

از دیگر نکاتی که هرگز درمورد آن چیزی منتشر نشد تحقیقاتی بود که نیروی هوایی آمریکا درمورد مشاهدات یوفو در کشورهایی مانند ژاپن و استرالیا انجام داد. بر اساس منابع موجود بسیاری از گزارشات منتشر شده از سراسر جهان شباهت های بسیار خاص و عجیبی با یکدیگر داشتند که هرگز در پروژه ی کتاب آبی به آنها اشاره نشد و البته در این نتیجه گیری از گزارشات فضانوردان نیز فاکتور گرفته شده بود.

از مهم ترین بندهایی که در اوایل فعالیت پروژه ی کتاب آبی پیگیری شد تهیه گزارشاتی دقیق از افرادی مانند خلبانان و فضانوردان بود که مدعی مشاهده ی یوفو شده بودند و بر این اساس از مشاهدات فضانوردان بیش از 50 درصد و از گزارشات خلبانان تقریبا صددرصد به شکل عادی قابل توضیح نبودند و اینگونه به نظر میرسید که این افراد به وضوح شاهد یوفو بوده اند.

آیا تمام حقیقت گفته شد؟ بررسی پروژه ی کتاب آبی

آیا تمام حقیقت گفته شد؟ بررسی پروژه ی کتاب آبی

در کلیپ زیر میتوانید قسمتی از مصاحبه ی آلن هاینک را ببینید که درمورد دخالت های سازمان سیا در پروژه، وحشت این سازمان از دخالت شوروی در این مشاهدات و تلاش این سازمان برای نابود کردن تحقیقات با تاسیس طرح رابرتسون بود. (خود هاینک بخشی از طرح رابرتسون بود).

در این مضاحبه ی طولانی آلن هاینک همچنین به این موضوع اشاره میکند که سازمان سیا به تمام رسانه یادآوری کرده بود که تمام مشاهدات مشهور را بالن، شهاب سنگ و یا ستاره جا بزنند تا قایق تکان نخورد!. (تشنج در جامعه ایجاد نشود).

منبع: wikipedia-history-bbc

scpience

علاقه مند به علوم مختلف...موسس سایت wonder237.ir سابق. (( کپی بخش یا کل هر کدام از مطالب اسپاینس تنها با کسب مجوز از سایت امکان پذیر است. ذکر نام سایت الزامی است. ))

شاید این مطالب را هم دوست داشته باشید

6 پاسخ

  1. میلاد گفت:

    عالی بود
    کامل ترین مطلبی بود که درمورد کتاب ابی خونده بودم

  2. میلاد گفت:

    ویدئو نمیاد چرا؟

  3. Ali گفت:

    واقعا دلیل اصلیشون از مخفی کردن این قضیه چیه؟

  4. Don گفت:

    در مورد سازمان موفان و تحقیقاتش هم اگه مطلبی بذاری عالی می شه.

  5. elham گفت:

    مثل همیشه عالی
    مچکرم

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *